گوهر تراشی

گوهرتراشی هنر تبدیل سنگ های معدنی به نگین های زیبا و متنوع برای استفاده در زیورآلات است که قدمتی دیرینه دارد. علاقه همیشگی بشر به استفاده از زیورآلات مهمترین زمینه برای رونق داشتن هنر گوهرتراشی در تمام طول تاریخ بوده است. هنرمند گوهرتراش با استفاده از ذوق و خلاقیت و ابزارهای در اختیارش می کوشد تا زیباترین نگین ها را برای استفاده در انگشتر، گوشواره، گردن بند و ... تولید کند

مبانی و اصول گوهرتراشی

تامبل کردن (Tumbling)

این روش گوهرتراشی، یک روش ساده بوده و هزینه زیادی ندارد. تامبل کردن جائی است که در آن سنگ تراش نخورده (راف) در یک ظرف استوانه ای گردان قرار می گیرد. در داخل ظرف ساینده هایی وجود دارند. این فرآیند با ساینده هایی که ظریف تر می شوند ادامه پیدا می کند، تا زمانی که سنگ، پولیش شده به نظر برسد.

تراش کابوشن (Cabbing)

از بین تمام تکنیک های گوهرتراشی، تراش کابوشن رایج ترین تکنیک است. Cabs یا کابوشن ها (cabochons)، سنگ هایی هستند که کف تختی دارند اما قسمت بالای آنها خمیده است. این امر ، نسبت به تامبلینگ، مستلزم درجه بیشتری از تلاش است و به تجهیزات زیادتری نیاز دارد.

تراش مهندسی (Faceting)

تراش مهندسی یکی دیگر از گام هائی ست که برای گوهرتراشی برمی داریم. بسیاری از علاقه مندان گوهرتراشی که در کار تراش زاویه دارهستند، معمولا این کار را به طور نیمه حرفه ای یا نیمه وقت انجام می دهند.

فست کردن(facet) یک گوهر یعنی تشکیل سطوح صاف و هندسی کوچک، مثل آنچه که احتمالا روی الماس ها دیده اید. Faceting درخشش سنگ را نشان می دهد و به همین دلیل معمولا روی سنگ های شفاف صورت می گیرد.

تراش هنری (Carving)

پس از تراش مهندسی، تراش هنری (Carving) یکی دیگر از گام هاست که فرآیندی دشوار بوده و برای گرفتن بهترین نتیجه از این فرآیند، نیاز به مهارت زیاد، صبر و استعداد داریم. یک نوع از کاروینگ Cameo یا برجسته کاری است. برای انجام چنین کار دقیقی، اغلب ابزار دندانپزشکی الماس استفاده می شوند.